In de vroege ochtend verlaten we Pego in Spanje, maar ondanks het tijdstip wijst de thermometer alweer bijna dertig graden aan. We nemen afscheid van Valencia en de Costa Blanca en zetten koers richting Zaragoza in het noorden. Langzaam verandert het landschap van karakter. Hier en daar doemt in de verte een dorpje op, soms zien we enkele varkensstallen in het uitgestrekte landschap.
Ook hier heerst nog altijd die genadeloze hitte. Weinig leven te bekennen – logisch ook, bij deze temperaturen zoek je maar beter de schaduw op. Of je verschanst je binnen, bij de airconditioning. Precies wat wij níet willen. De Pyreneeën lonken in de verte, daar moet het aangenamer zijn.
Sallent de Gallego, een adelaarsnest in de bergen
Onze eerste échte stop maken we bij Sallent de Gallego, dat als een adelaarsnest tegen de hellingen van de Spaanse Pyreneeën kleeft. Het bergdorpje zelf, met zijn smalle straatjes en middeleeuwse brug, laten we voor wat het is. In plaats daarvan zoeken we een parkeerplaats bij het stuwmeer in de Rio Gallego op.
Hier lijkt de ergste hitte plotseling ver weg, hoewel… ook Spaanse families zoeken hier nog altijd de schaduw op. Aan de oever van het Embalse de Lanuza lassen we een welverdiende pauze in. Niet op een druk terras of in een wegrestaurant, maar gewoon in de vrije natuur. Een verfrissend drankje, een hapje en wat vers fruit – soms zijn de eenvoudigste momenten het mooist.
Can Spanje naar de Franse Pyreneeën
Dieper de bergen in worden de wegen smaller, haarspeldbochten volgen elkaar in rap tempo op. Bij Portalet d’Aneu steken we de Spaans-Franse grens over. Het verschil is meteen voelbaar: de natuur wordt uitbundig groen, de lucht voelt frisser aan.
Borden waarschuwen voor loslopend vee. Op de hellingen grazen de koeien en we horen hun bellen. Alsof we in de Alpen zijn. Even later komt ons een schaapherder met zijn kudde tegemoet. Koeien steken in een trage gang de weg over en kijken ons nieuwsgierig aan.
Na de bergen volgen de glooiende Franse binnenwegen. Het rijden wordt een waar genot: rustige wegen, schilderachtige dorpjes die als uit een prentenboek lijken te komen, onverwachte vergezichten die het verdienen om er een foto van te maken. Soms stoppen we even om bij de bakker een croissantje en een stokbrood te kopen. Voor ons is dit reizen zonder haast.
Pelgrimssfeer in Aire-sur-l’Adour
Een verrassende tussenstop maken we in Aire-sur-l’Adour, gelegen aan de eeuwenoude pelgrimsroute naar Santiago de Compostela. In de smalle straatjes hangt nog altijd die bijzondere sfeer van bedevaartgangers op weg naar een verre bestemming. Hier en daar ontdekken we koperen aanduidingen met de kenmerkende Jakobsschelp. Voor pelgrims is dit een soort wegwijzer.
De volgende nacht brengen we door in een klein hotel vlakbij Chartres. Niet een onderkomen waar je een weekje op vakantie gaat, maar uitstekend voor ons doel. Schoon, een comfortabel bed en een restaurant om de hoek. Wat willen we nog meer? Ook de bakker is vlakbij.
advertentie
Boulangerie met drive-in
Waar we geen rekening mee hebben gehouden is dat 15 augustus in Frankrijk een vrije dag is. Alle winkels en bedrijven zijn dicht. Gelukkig kunnen we terecht bij de ‘drive-in’ naast de ‘boulangerie’. Hier kunnen we aan het loket koffie, croissants en een ‘pan traditionel’ kopen.
Als we meer tijd zouden hebben, brachten we zeker een bezoek aan de wereldberoemde kathedraal van Chartres. Volgens de beschrijving van dit Gotische bouwwerk baadt het interieur door de glas-in-loodramen in een hemels licht. Chartres zetten we op ons lijstje van steden die we nog een keer uitvoeriger willen verkennen.
Via België naar Zeeland
Nu willen we zo snel mogelijk naar Nederland, want we hebben inmiddels al een volle agenda. Vrienden en familie verwachten ons. De laatste etappe van onze reis voert ons via België naar Zeeland. Even twijfelen we: de route via Antwerpen of toch de Westerscheldetunnel en door Zeeland verder? Snel hakken we de knoop door. Na onze rit door bergen en de Franse binnenlanden hebben we behoefte aan die zilte lucht van het Zeeuwse water.
Bij Rijsel en Gent is het nog druk. Na Zelzate richting Scheldetunnel wordt het rustiger. Dat stemt hoopvol, maar op de Zeelandbrug staan we alsnog in de file. Niet erg – hier waait tenminste een briesje door de auto en kunnen we genieten van de bootjes die voorbij varen.
Rust en ruimte in Friesland
Onze reis – drie dagen zijn we onderweg geweest – eindigt in Harich, een Fries dorpje waar de tijd lijkt stil te staan. Net buiten het dorpje nemen we onze intrek in een appartement bij een kleine camping. Hier zitten we aan de rand van het groene en soms licht glooiende Gaasterland. Komende dagen zullen we fietsend de prachtige omgeving gaan verkennen.
Die Spaanse hitte lijkt nu mijlenver weg. Op een bankje in de tuin kijken we uit over de weilanden en de maisvelden. We denken terug aan de reis: de indrukwekkende natuur van de Pyreneeën, de eindeloze stilte van de Franse binnenwegen, de grandeur van gotische kathedralen en de eenvoud van Nederlandse polders.
Deze tocht was meer dan een vlucht voor de hitte. Het was opnieuw ontdekken hoeveel inspiratie je opdoet als je onderweg bent. Met mijn laptop op schoot schrijf ik dit verhaal, omdat ik geloof dat de mooiste avonturen vaak ontstaan als je op reis bent – als je de vrijheid neemt je eigen route te bepalen en van de gebaande paden durft af te wijken..
advertentie
deze reisgidsen zijn verkrijgbaar bij bol.com
Jouw onverwachte route?
Wie zegt dat vakantie alleen draait om zon, zee en strand? De échte ontdekkingen doen we vaak op de binnenwegen, in de kleine dorpjes, in de stilte tussen de grote bestemmingen.
Nu ben ik benieuwd naar jouw verhalen: welke onverwachte plekken heb jij ontdekt toen je van de gebaande paden afweek? Deel je ervaring in de reacties.
Geef een reactie