In de loop van de ochtend vertrekken we van camping Alannia in Catral. Er hangt een bijna elektrische spanning in de lucht; het soort gezonde opwinding dat alleen voelbaar is aan de vooravond van een groot avontuur. Onze reis vormt vandaag de opmaat naar de grote oversteek. Marokko lonkt, maar eerst wacht aan de Spaanse zuidkust de spectaculaire Pasarela Colgante de Jolúcar.
Zodra we de oprit van de snelweg oprijden, begint een visueel schouwspel dat zich als een breedbeeldfilm aan weerszijden van de cabine afspeelt. De AP7 en A7 vormen het geasfalteerde lint dat Europa aan Afrika rijgt.
Woestijnachtig decor rond Almeria
Naarmate de kilometers onder de banden door glijden, ondergaat het landschap een dramatische metamorfose. Voorbij Murcia en Lorca begint de aarde zichtbaar te verdrogen, ondanks de vele regen die er de afgelopen tijd is gevallen. De bergen kruipen dichter naar de kustlijn, hun flanken grillig en kaal, alsof ze door de eeuwen heen zijn schoongekrabd door de meedogenloze wind en de genadeloze zon.
Aan de horizon verschijnt het bijna buitenaardse, woestijnachtige decor van Almería . Dit is ongetwijfeld een voorproefje van wat ons in Marokko te wachten staat: een rauw, ongetemd landschap waar de zon de absolute heerser is en water en schaduw schaarse goederen zijn.
Surrealistische zee van plastic
Vrij plotseling verandert de kleur van de wereld. Wat op afstand lijkt op een glinsterende watervlakte, ontpopt zich bij nadering tot de beruchte Mar del Plástico. Kilometerslang wordt het zicht gedomineerd door een eindeloze zee van wit plastic.
Dit is de groente- en fruittuin van Europa, waar onder een laag polyethyleen de gewassen groeien die na een reis van ruim 2500 kilometer in onze supermarkten belanden. Het is een vreemd gezicht; een industrieel landschap dat het beeld tot aan de horizon volledig domineert.
De kassen vormen een ogenschijnlijk ondoordringbaar labyrint dat tegen de voet van de dorre bergen aan schuurt. Het contrast kan bijna niet groter: aan de ene kant de rauwe, ongepolijste rotswanden, de diepe kloven en de hoge pieken, aan de andere kant deze door mensenhanden gecreëerde plastic wildernis. Dit is een landschap dat zowel fascineert en de route langs Almería een surrealistisch randje geeft.
Worstelen met de onzichtbare reus
Reizen in een camper betekent overgeleverd zijn aan de grillen van de natuur, en vandaag toont die zich in een brute kracht. De wind, de beruchte levant, beukt onophoudelijk tegen de zijkant van de bus. Voortdurend dreigt het stuur zich aan de greep van de chauffeur te ontworstelen.
Elke open vlakte tussen de tunnels fungeert als een nieuwe hinderlaag, waarbij de wind de camper op de viaducten als een stuk speelgoed over de rijbaan probeert te blazen. Het is een vermoeiend, maar bijna heroïsch gevecht tegen een onzichtbare kracht die nauwelijks bereid is toe te geven.
Beschutte camperplaats
Aan het einde van de middag vinden we op camperplaats Area 340 in Torrenueva een tamelijk beschut plekje achter de appartementencomplexen. Voor slechts 15 euro is dit een veilige schuilplaats tegen de razende wind die we straks in al zijn hevigheid gaan ontmoeten.
Op de camperplaats hebben de voorzieningen hun beste tijd zichtbaar gehad. Zij dragen de sporen van een decennialange teistering aan zoute zeelucht, felle zon en gebrekkig onderhoud. Voor ons blijft de stroompaal onbenut; de zonnepanelen doen hun werk en tijdens de bijna vierhonderd kilometer lange rit van vandaag zijn de accu’s volledig volgeladen.
Pasarela Colgante, tussen hemel en afgrond
Nadat we ons hebben geïnstalleerd, lonkt de zee. Bovendien wacht op slechts vijf minuten lopen van de camperplaats een staaltje menselijke vindingrijkheid: de Pasarela Colgante de Jolúcar. Deze hangbrug, die in 2022 met veel bravoure werd geopend, is een uniek project dat Torrenueva Costa definitief op de toeristische kaart moet zetten. Het is een zestig meter lange stalen constructie die de ruige kliffen van de Peñón de Jolúcar overbrugt en uitnodigt tot een gewaagde wandeling boven de afgrond.
Technisch gezien is de brug een hoogstandje. Stalen kabels zijn diep in de rotswanden verankerd om de enorme krachten van de wind en het gewicht van de constructie te kunnen dragen. Het ontwerp is minimalistisch, waardoor de brug bijna lijkt op te lossen in het landschap, totdat we erop stappen.
Als onze eerste voetstappen de planken raken, giert de wind door de kabels. De brug trilt en deint lichtjes onder de voeten. Die flexibiliteit is nodig om de natuurkrachten te weerstaan, maar het voelt tegelijk een beetje eng. Op de brug kunnen we ons door de harde wind nauwelijks staande houden. Onder ons breken de metershoge golven met donderend geweld tegen de kliffen.
Beproeving voor de zintuigen
Halverwege de oversteek wacht ons de ultieme test voor onze zenuwen: een vloersectie van gepantserd glas. Dit is speciaal behandeld om bestand te zijn tegen de zware weersomstandigheden en de impact van de elementen, maar dat maakt het niet minder spannend. Lager, 35 meter onder ons, slaat de Alboránzee met woeste witte schuimkoppen tegen de messcherpe rotsen van de Peñón.
De branding brult hier zo hard dat elk gesprek onmogelijk wordt. Nauwelijks kunnen we ons staande houden. Een van ons waagt zich opnieuw op de brug, terwijl de ander vanaf een hoger gelegen punt foto’s probeert te maken. Dat is een ware uitdaging, want de storm maakt zo’n handeling bijna gevaarlijk.
In de verte zien we, gehuld in een waas van opgewaaid zout, nog net de Faro de Sacratif die al decennialang de wind trotseert. In een wereld die voortdurend in beweging is, blijkt een vuurtoren nog steeds een baken van veiligheid en stabiliteit. Niet alleen voor zeelieden.
Laatste voorbereidingen
Na de adrenalinestoot op de brug haasten we ons terug naar de camper. Onze brillenglazen moeten nodig worden ontdaan van zout. Snel werpen we nog een laatste blik op de boulevard van Torrenueva. Er zijn nauwelijks mensen op straat.
Net als in het dorp lijkt de harde wind het openbare leven volledig tot stilstand te hebben gebracht. Ook het strand ligt er verlaten bij; het wacht op de toeristen die hier in de zomermaanden elke meter zand in beslag nemen.
Buiten mag de storm dan nog razen, in de veilige beslotenheid van de camper heerst een bijna serene rust. Morgen zetten we koers verder zuidwaarts. In Los Barrios moeten we de laatste voorbereidingen treffen voor de overtocht naar Marokko.
Praktische informatie
- Overnachten. Camperplaats Area 340 in Torrenueva Costa (15 euro per nacht, elektriciteit 5 euro).
- Bezienswaardigheid. Pasarela Colgante de Jolúcar (vrije toegang, maar houd rekening met soms harde wind).
- Beste reistijd. In het vroege voorjaar zijn de temperaturen mild (20 °C) en is het rustig, maar de harde wind kan verraderlijk zijn, hebben wij ervaren.
Geef een reactie