Cascades d’Ouzoud, donderend water

Daar is het, een ver gerommel, ergens achter de heuvels. Zo’n diepe dreun die je eerder voelt dan hoort. Hoe dichter we bij het dorp komen, des te meer dat geluid uitgroeit tot iets onweerstaanbaars, een aanhoudend, bulderend geraas dat de lucht vult en ons stap voor stap naar zich toe trekt. Dit zijn de Cascades d’Ouzoud en ze laten van zich horen.

Onze dag begint rustig als we wakker worden terwijl de zon laag over de vallei scheert. Een zacht licht over de camping die we gisteren, na een indrukwekkende rit door de Atlas, eindelijk bereikten. We laten onze was doen door de beheerder van de camperplaats en houden ons bezig met het soort gerommel dat op reis zo heerlijk aanvoelt: rustig ontbijt, koffie, schoonmaken, een boek. En de stilte van de omgeving. Vanmiddag gaan we naar de watervallen, de Cascades d’Ouzoud. Dat belooft indrukwekkend te worden.

Eindeloos langs de kraampjes

Vanaf de camping is het ongeveer anderhalf kilometer naar het centrum van Ouzoud, waar de afdaling begint. We lopen door een dorp dat leeft van zijn bezoekers. Langs het pad naar de watervallen: ontelbare kraampjes met snuisterijen, sjaals, arganproducten, kleurrijk keramiek. Voor elk winkeltje dat we passeren klinkt de onvermijdelijke roep: “Come in and look. Good price. Where are you from?”

Bij de restaurantjes is het al niet anders. “Lovely tajine. Good price. Come in.” We bedanken vriendelijk en wijzen de aanbiedingen af. Vanavond eten we een tajine op de camping die we gisteren al bestelden. Opvallend: ondanks de ramadan zijn bijna alle restaurants open, vol toeristen en met een overheersende geur van geroosterd vlees en kruiden.

Zevenhonderd treden omlaag

Dan begint de echte afdaling: een trap van zevenhonderd treden die ons naar de voet van de watervallen brengt. Al snel wordt het gerommel een dreunend gebulder. Duizenden tonnen water van de Oued El Abid storten zich hier van ruim honderd meter hoogte in drie banen de diepte in met een geweld dat je ademhaling even beneemt.

Halverwege de eindeloze trappen wordt het glibberig. Uitkijken waar je loopt, roepen we tegen elkaar, nauwelijks hoorbaar door het gedreun van de watervallen. Een man met een ezel biedt aan om toeristen naar beneden te brengen. “Take a ride”, zegt hij met een grijns en wijzend op zijn ezel. We bedanken hem. Onze benen doen het nog prima en we zien onszelf absoluut niet op de rug van het arme beest zitten.

Voortdurend hebben we zicht op de enorme watermassa die zich in een nevel van fijne druppels op de rotsen stort. Hier krijgen we geen genoeg van en we blijven fotograferen en filmen. Elke bocht op de glibberige trap onthult een verrassend perspectief, een andere hoek waarop het water breekt en het licht vangt. 

Apen trekken de aandacht

En dan: een regenboog. Kleurrijk en scherp, pal boven de poel aan de voet van de vallen. Voortdurend houden we onze iPhone in de aanslag. Geen moment is hetzelfde. Steeds weer zien we een lichtval die het verdient om vereeuwigd te worden. We blijven fotograferen.

Aan de voet van de waterval lopen we naar de andere oever van de poel. Hier liggen bootjes waarmee je nog dichter bij het neerstortende water kunt komen. We laten ons niet verleiden om aan boord te stappen en nog natter te worden dan we al zijn.

Langs de trappen spotten we berberaapjes die onverschillig tussen de toeristen slenteren, nieuwsgierig maar niet opdringerig. Hoewel ze, zodra ze eten zien, alle remmen loslaten. Tot vermaak van de omstanders. Dat zagen we ook op de Rots van Gibraltar, waar dezelfde apen voorkomen.

Zevenhonderd treden omhoog

Naar beneden was het inspannend; naar boven is het ronduit zwaar. Af en toe stoppen we om even bij te komen voordat we, licht hijgend, verdergaan. Op gepaste wijze komen we op adem en laten we de hartslag weer op het gewenste niveau komen. Ondanks de pittige inspanningen blijven onze ogen toch steeds weer gericht op de watervallen. Zelfs halverwege, ons met brandende kuiten afvragend hoeveel treden we nog hebben te gaan, hebben we er geen seconde spijt van dat we de afdaling hebben gemaakt.

Als we op het dorpsplein komen en de watervallen achter ons laten, wacht ons nog een pittige wandeling naar de camping. Het is behoorlijk warm en de weg gaat gestaag omhoog. Onderweg stoppen we bij een winkeltje voor vers brood. Met recht verenigen we hier het nuttige met het aangename, want we kunnen hier ook even op adem komen.

Bijkomen met een tajine

Op de camping komen we weer helemaal tot rust als we de traditionele tajine voorgeschoteld krijgen. Stoofvlees, olijven, gedroogde vruchten, gehaktballetjes met ei, gehuld in een aroma van kruiden dat over de tafel trekt. Na alle indrukken en kilometers van de afgelopen dagen beslissen we tijdens het eten dat we morgen gewoon hier blijven. Even een dag niks, een rustdag op Camping Auberge Zebra.

Dat biedt ons de mogelijkheid om ons dagboek bij te werken. Belangrijk, want zonder aantekeningen vervagen alle herinneringen. Het restaurant van de camping biedt snel en betrouwbaar internet. Daar maken we dankbaar gebruik van om onze website bij te werken, bij te praten met onze dochter en familie in Nederland en met onze zoon op zijn schip in Denemarken. Als we zo bezig zijn, beseffen we dat de wereld door alle hedendaagse mogelijkheden klein is geworden.

Als we nog een rondje langs het zwembad maken, ontmoeten we Myran en Peter van Endless on Wheels, de YouTubers die ons destijds inspireerden om met de camper naar Marokko te gaan. Hun video’s en de Inspiratiegids Marokko vormden een extra stimulans om dit avontuur aan te gaan.

Aan het einde van een dag ‘bijna niks’ valt langzaam de duisternis in. Ver weg in de vallei gaan de eerste lampen aan. In de verte blaft een hond. Nog even en dan komt de muezzin in de lucht met zijn oproep tot gebed. Horen we nog steeds het donderend geweld waarmee de watermassa’s van de Cascades d’Ouzoud naar beneden storten? Of heeft dat gedreun zich in ons hoofd genesteld?

Praktische info

Cascades d’Ouzoud, de grootste watervallen van Marokko, gelegen in de provincie Azilal in de Hoge Atlas. Vrij toegankelijk. Het pad van het dorp naar de voet telt circa 700 treden. Ze kunnen glad en glibberig zijn. 

Camping Auberge Zebra is een rustige camperplaats met voor Marokkaanse begrippen goede voorzieningen, betrouwbare wifi en de mogelijkheid tot het vooraf bestellen van tajines. Ook beschikt de camping over een zwembad. Aanbevolen. Prijs: 120 dirham per nacht.