In Safi maak ik een foto te veel

Dat had ik niet moeten doen. Even wat foto’s maken voor vertrek, de camperplaats in Safi nog één keer vastleggen. Ik wist dat er ergens een hond aan een ketting lag, want die had ik de dag ervoor al gezien. Inderdaad, ik was gewaarschuwd. Dus loop ik met een ruime boog om het verlaten gebouw heen. Helaas, niet ruim genoeg.

Tijdens onze camperreis is het een vast ritueel. Van elke camping of camperplaats waar we verblijven maak ik een paar foto’s. Ook nu , op de Camping Municipal in Safi. Na het ontbijt leg ik hier en daar indrukken vast van wat ooit een prachtige camping was. 

Plotseling schiet er een wit monster naar buiten. Woest, wild, blaffend, grommend. Ineens voel ik tanden in mijn kuit. Ik val, trap het beest weg, kruip op handen en voeten een meter verder, tot de ketting het dier met een ruk tegenhoudt en het kwijlend naar me blijft bijten. Op niet meer dan een centimeter of tien van de plek waar ik lig te spartelen.

Mijn broek is tot aan mijn knie opengereten. Uit mijn onderbeen stroomt bloed. Ook mijn hand is kapot. Met moeite kom ik overeind en probeer zo snel mogelijk van de plek des onheils te verdwijnen. Weg van die rothond. Weg. Ik strompel terug naar de camper. Daar wassen we de wonden zorgvuldig uit en leggen er een verband om. Het doet verrekte zeer, maar de wonden vallen mee, stellen we onszelf gerust. Dat blijkt een misrekening.

Opweg naar Oualidia, twijfel slaat toe

Onderweg over de kustweg richting Oualidia groeit de onrust. Is een tetanusinjectie nodig? Hoe zit het eigenlijk met hondsdolheid? We zwijgen er een tijdje over, maar de vragen blijven hangen als mist boven zee.

Eenmaal aangekomen op de camperplaats besluiten we geen risico meer te nemen. Aan de beheerder leggen we in ons beste Frans uit wat er is gebeurd. Hij aarzelt geen seconde en verwijst ons naar een plaatselijk gezondheidscentrum. “A côté de la mosquée”, legt hij uit. ”Le plus tôt possible”, zo snel mogelijk.

Mortuarium tegenover de moskee

De weg omhoog naar het dorp is steil, zo’n twee kilometer. Dan zien we een gebouw met ambulances op de parkeerplaats, tegenover de moskee. Dit moet het zijn, maar dat is het niet. Binnen zien we allemaal kamertjes met mensen voor en achter een bureau. In de gang zit een bewaker die geduldig naar mijn verhaal luistert. Hij schudt zijn hoofd, maar roept er voor de zekerheid nog iemand bij. 

Nee, we moeten naar de overkant, wijst hij. “Ici c’est la morgue”, dit is het mortuarium. Voor mij is het einde gelukkig nog niet in zicht, dus gaan we snel verder. Weg van die bedrukte, naargeestige sfeer die hier hangt.

In het gezondheidscentrum aan de overkant heerst de gebruikelijke drukte van een Marokkaanse publieke instelling. Moet ik mij hier laten behandelen? Komt dit wel goed? Zouden ze schone spuiten gebruiken? Als ik aan de receptioniste uitleg wat er is gebeurd, word ik direct doorgestuurd naar de dokter.

Dokter spreekt haar talen

In de behandelkamer ligt een vrouw aan een infuus. Een andere vrouw ontbloot haar arm voor een injectie en verdwijnt achter een kamerscherm. De dokter die mij opvangt is een kordate vrouw van een jaar of dertig. Ze kijkt naar het verband, dan naar mij. “I speak Arabic, Turkish, French, Spanish”, zegt ze. En daarna, in vlekkeloos Engels: “I have an American girlfriend”.

Ze verwijdert het verband, pakt een injectienaald en prikt zonder aarzelen drie keer in de wonden. Dan kijkt ze me aan. “And you must have five injections. Because of rabies.” Vijf? Daar hadden we dus helemaal niet aan gedacht.

Ze legt het schema uit: de komende weken op vaste momenten een injectie, elke keer bij een Centre Hygiène in de stad waar we ons dan bevinden. Als ik wil kijken hoe ze de eerste spuit zet, duwt ze resoluut mijn hoofd weg en duwt ze de naald in mijn arm. Als ik blijkbaar teveel vragen stel, duwt ze me de bijsluiter van het vaccin onder mijn neus. “Read this”. 

Op een papiertje schrijft ze mijn gegevens, het vaccin, de datum en het vervolgschema. “In every town there is an anti-rabies center. Ask for the Centre Hygiène.” Wat moet ik betalen? Ze kijkt me aan alsof het een rare vraag is. “Rien. C’est gratuite.”

Hondsdolheid in Marokko, serieuze zaak

Tot nu kwamen we er goed vanaf, maar hondsdolheid is in Marokko geen abstracte dreiging. In elk gezondheidscentrum dat we later bezoeken, hangen posters aan de muur met waarschuwingen en vaccinatieschema’s.

Word je gebeten door een hond, gekrabd door een puppy of gelukt over een wondje: ga direct naar een Centre Hygiène of gezondheidscentrum, ook als de wond meevalt. De behandeling is gratis en het personeel weet precies wat het moet doen. Wacht niet af.

Gegrilde vis bij de camper

Op de terugweg naar de camper zien we bij een vrolijke winkelier een soort pannenkoeken liggen. “You must try. Very good”, verzekert hij. We laten ons verleiden en kopen er een paar. Ook laten ons simkaartje opwaarderen. Daarna lopen we naar het strand en de lagune van Oualidia. 

Daar liggen, hoog en droog, traditionele vissersbootjes op het zand. Fotogeniek. Als ik probeer een paar plaatjes te schieten, vergeet ik een moment dat gedoe met die hond in Safi en de toestanden daarna.

’s Avonds eten we buiten. Een van de jongens van een eettentje komt eerst langs met vis. “Wil je zeetong? Heel lekker. Vers. Gamba’s erbij?” We gaan voor de vis met friet en salade. Als hij vraagt hij hoe we de salade willen, twijfel ik even.

Vaak worden groente en fruit gewassen met kraanwater en daar kunnen onze magen niet tegen. “Doe maar gegrild”, zeg ik. Een half uur later serveert hij de gegrilde vis met tomaat en couchette, inclusief een schaaltje patat en wat brood bij de camper.

Hoewel de camperplaats in Oualidia niet meer is dan een omvangrijke parkeerplaats op loopafstand van het strand en de lagune, smaakt na zo’n dag een gegrilde zeetong beter dan ooit. Vanaf nu zal ons reisschema voor een deel worden bepaald door de bezoeken aan een Centre Hygiène.

Wat vind je van dit bericht? Laat hier een recensie achter op Google. We zijn heel benieuwd naar je mening.