Ruige rit naar Ouzoud

Buiten is het nog koel, de lucht boven de camping bij Ben Smim bleekblauw en stil. Vandaag wacht ons een rit van 275 kilometer. Bij het ontbijt lopen we nog een keer de route na. Ongetwijfeld zal Google het woord voeren, maar het laatste stuk door de Atlas naar Ouzoud belooft spannend te worden. Op de kaart ziet het eruit als een kronkelende draad, smal, bochtig, en ver van alles.

Onze route loopt over de N8, een weg die zich door het hart van Marokko slingert langs dorpen die langzaam wakker worden als wij er doorheen rijden. Over het algemeen is het wegdek redelijk, maar zodra we een dorp inrijden, verandert het verhaal. Kuilen, drempels, asfalt dat het al jaren zonder onderhoud moet stellen.

Khenifra: markt, chaos en ezels

Halverwege de ochtend rijden we Khenifra in. Meteen begrijpen we dat er markt is. Overal staan tenten. Mensen, kramen, ezels met karren volgeladen met groenten en spullen waarvan we het gebruik niet kunnen raden. Centimeter voor centimeter schuift het verkeer door het gewoel. Wij ook. Langzaam laveren we door de drukte. Uiterste concentratie vraagt dat, maar tegelijk is het een lust voor het oog. Dit is Marokko op zijn best: levendig, luidruchtig, kleurrijk.

Opvallend zijn de doorgaande wegen die elk dorp doorkruisen. Breder dan je hier zou verwachten. Franse invloed, denken we. In de decennia dat Frankrijk hier de dienst uitmaakte, werden rechte, brede boulevards aangelegd. Een stempel dat tot op heden zichtbaar blijft.

In de bergen richting Ouzoud

Even voorbij Beni-Mellal verlaten we de N8. Daarmee komt een einde aan het gemak van een doorgaande weg. Ruim vijftig kilometer is het nog naar Ouzoud, maar het belooft een fikse uitdaging te worden.

Na meer dan tweehonderd kilometer op de teller is dit geen gemakkelijke toegift. Eerst rijden we door een dorpje, maar al snel kronkelt de weg omhoog, smaller wordend en hobbelig. Soms bezorgt het wegdek onze schokdempers een slechte dag. Maar die omgeving. Die maakt alles goed.

Naast de weg gapen diepe kloven. Steile afgronden. Liever kijken we niet te lang naar beneden. En dan, als de weg even recht wordt, zien we ze: de besneeuwde toppen van de Atlas, schakeringen wit tussen grijze rotsen. Soms verscholen achter de bergen waar we doorheen rijden, dan weer triomfantelijk opdoemend aan de horizon.

Er is nauwelijks verkeer. Af en toe een paar kinderen op een ezel die ons nakijken. Naarmate we hoger klimmen, wordt het landschap eenzamer. Na talloze haarspeldbochten rijden we een dal in. Al snel, als we denken dat het klimmen achter ons ligt, gaat de weg weer omhoog.

Gorges de el-Abid: spectaculair en spannend

Zodra we het dal achter ons laten, komen we in een schilderij terecht dat de kunstenaar te groot heeft gemaakt voor zijn lijst. Daar liggen de Gorges de el-Abid in al hun glorieuze woestheid. Lager aan de hemel staat de zon nu. Dat doet de ruige, rode rotswanden oplichten in kleuren die een fotograaf gelukkig maken, scherp afstekend tegen een helblauwe lucht.

Even stoppen we langs de weg en laten de stilte op ons inwerken. Tussen de bergen en langs de ravijnen voelen we ons nietig. Ruige schoonheid en totale eenzaamheid heersen hier samen. Bijna misplaatst voelt het om met een camper door dit landschap te rijden.

Dan wordt het spannend

Na een paar bochten ligt een smalle brug over de kloof voor ons. Moeten we daar overheen? Gaat dat passen? Aan de kant van de afgrond is het wegdek afgebrokkeld. En dan die brug zelf, gaat ‘ie ons houden? Zodra de voorwielen het brugdek raken, begint het gerammel. Een hol, droog geluid dat recht door de bodem van de camper trekt. Langzaam rijden we door, plank voor plank, meter voor meter.

Aan de overkant halen we opgelucht adem. Gered. Nu nog de laatste kilometers, maar het eerste stuk na de brug belooft weinig goeds. Gaten, hobbels, smal. Toch verloopt de slotrit voorspoedig. Enigszins opgelucht komen we aan in Ouzoud.

Ouzoud: drukte en een tajine

Daar is het druk. Chaotisch, zoals we vaker in de dorpen hebben gezien. Deze drukte hadden we niet verwacht op zo’n afgelegen plek. Het verkeer staat vast, overal lopen mensen, bromfietsers rijden er daartussendoor en een enkele eigenwijze ezel trekt zich van niemand iets aan. Chaotisch op een manier die ons steeds weer verbaast, maar ook fascineert.

Dan realiseren we ons: ramadan. Over een uur gaat de zon onder, en iedereen haalt nog snel vers brood en andere etenswaren.

Midden in dat gewoel loopt een man op ons af. “Moet je naar de camping?”, vraagt hij. Met een camper in het dorp als Ouzoud lijkt ons dat weinig verrassend. “Ik breng jullie wel”, biedt hij aan. Vriendelijk bedanken we hem. Na zo’n rit als vandaag vinden we dit laatste stukje echt zelf wel.

Wijds uitzicht over het dal

En dat lukt inderdaad. Zodra het gewoel achter ons ligt, zien we de inrit naar Camping Auberge Zebra. Met een warme glimlach worden we welkom geheten. “I have a beautiful place for you,” zegt de beheerder. Niets te veel gezegd: aan het einde van de camping zetten we de camper op een stil plekje met een wijds uitzicht over het dal.

Bij het inschrijven valt ons oog op de menukaart naast de receptie. Tajine kefta (gehaktballetjes in saus met een ei in het midden). Geen seconde twijfelen we, maar kan dat ook tijdens de ramadan? “No problem, but om zes uur aan tafel, please”, zegt de beheerder, die ook de kok blijkt te zijn. “Because at seven I have to go to the mosque”.

Morgen naar de watervallen

Bij de camper zien we hoe de zon achter de bergen verdwijnt. Langzaam gaan de lichten aan van de paar huizen in het dal. Even later klinkt de stem van de muezzin. Zijn korte, krakerige oproep tot het gebed zweeft door het dal en lost op in de avondlucht. Opgelucht dat we deze enerverende tocht tot een goed einde hebben gebracht, laten we de rust van deze plek op ons inwerken.

Morgen gaan we naar de watervallen, Les Cascades d’Ouzoud, een van de meest fotogenieke plekken van Marokko. Dat verhaal bewaren we voor ons volgende blog. Blijf ons volgen of neem een gratis abonnement op de NOMAS nieuwsflits. Dan krijg je een berichtje als we een nieuw artikel publiceren en zo mis je niets.

Wat vind je van dit bericht? Laat hier een recensie achter op Google. We zijn heel benieuwd naar je mening.