Ruiken, voelen, horen, zien

Ruiken, voelen, horen, zien

Suriname - Eendracht

Nog een uur, dan vertrekt mijn vliegtuig naar een verre bestemming. Ik ben op weg naar Suriname om daar aan boord te stappen van de Eendracht voor de jaarlijkse Zeilen-reis. Met bijna veertig lezers gaan we een bijzondere zeiltocht maken van Paramaribo naar Curaçao.

Kapitein in de jungle

Terwijl ik wacht op de final call en de laatste hand leg aan dit stukje, denk ik terug aan de eerste keer dat ik Suriname bezocht. ‘t Is meer dan tien jaar geleden, maar de herinneringen aan dit bijzondere land en de geweldige mensen die er wonen zijn springlevend.

Vooral de tochten naar plekken in het binnenland staan me nog helder voor de geest. Bijvoorbeeld die keer dat we, diep in de jungle en ver weg van de westerse hectiek, in een indianendorp werden ontvangen door de hoofdman, hier aangeduid als ‘kapitein’. Terwijl de regen met bakken op het rieten dak van zijn onderkomen stortte, gaf hij zijn vrouw in het Nederlands opdracht om thee te zetten voor de gas.

Of de dag waarop we van Paramaribo naar een dorpje rijden waar een jong meisje in barensnood verkeerde. De verpleegster droeg een uniform dat was afgedankt door een 
universiteitsziekenhuis in Nederland, maar in de jungle voldoende status gaf. Ik maakte 
me zorgen over de urenlange rit over de weg vol gaten die de aanstaande moeder te wachten stond. “Tsja,” sprak de verpleegster, “we hebben hier nu eenmaal geen helikopters.”

Rijkdom van de natuur

Ook komen de beelden boven van die eindeloze tocht door de wildernis. Bloedheet was het. Onze gids maakte ons voortdurend attent op de rijkdom van de natuur. Wij zagen echter niets, hoorden geen geluid, roken geen onraad en voelden alleen maar het zweet over onze rug lopen

Toen drong nadrukkelijk tot me door hoe ver wij westerlingen van de natuur af staan. Voor veel zeilers is dat niet anders. We verlaten ons op apparatuur, baseren ons reisplan op gribfiles en weerberichten of kijken naar schermen. U weet, ook ik ben gek op schermpjes en knopjes, maar ik benijd mensen die dicht bij de natuur staan en niet afhankelijk zijn van technische hulpmiddelen. Waar ze ook zijn.

Deze column van Cees van Dijk werd eerder gepubliceerd in Zeilen (2 – 2014)


advertentie


Ankie en Cees

Ankie en Cees van Dijk
Ankie en Cees van Dijk.

Onderweg naar bekende en onbekende bestemmingen. Ankie en Cees van Dijk reizen, zeilen en ontdekken.

Lees meer…

Nieuwste berichten

  • Slenteren door Sevilla

    Slenteren door Sevilla

    Wat wij zo aantrekkelijk vinden aan het Spaanse Sevilla? Als je een hotelletje hebt in de binnenstad liggen alle bezienswaardigheden op loopafstand. En lopen doen we tijdens ons bezoek aan de Andalusische stad volop. Naast eten en drinken natuurlijk. Eeuwenlang werd dit deel van Spanje overheerst door de Moren. Uit die periode, die tot halverwege […]

    Lees meer…


  • Rijstfestival in Delta l’Ebre

    Rijstfestival in Delta l’Ebre

    ”Als ze hier een festival over eten organiseren hoef je je over een ding in ieder geval geen zorgen te maken en dat is eten”, werd ons gezegd toen we het plan opvatten om naar het jaarlijkse rijstfestival in de delta van de Ebro in Catalonië te gaan. In deze vlakke delta domineren de rijstvelden.…

    Lees meer…


  • Zomeravond in Enkhuizen

    Zomeravond in Enkhuizen

    Afgelopen weken koelde het ’s avond behoorlijk af. Lekker in de kuip zitten in de avondschemering was er niet bij. Tenzij je in dikke kleren gehuld aan een glas wijn wilde nippen. Tot we in Enkhuizen het anker uitgooien. Als de wind helemaal wegvalt kunnen we eindelijk genieten van een zwoele zomeravond. In het kommetje…

    Lees meer…


advertentie


NOMAS nieuwsflits

Met onze gratis nieuwsflits blijf je op de hoogte van onze belevenissen. Zodra we een nieuw bericht hebben gepubliceerd, laten we dat weten. Zo mis je niets.

Wij zijn benieuwd naar je reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.