Kleine roggen uit de Middellandse Zee.

Zit er nog leven in de Middellandse Zee?

Al sinds we onze NOMAS hebben afgemeerd in de jachthaven van Sant Carles de la Rapita vragen we ons af wat er achter de grijze muren van dat vierkante betonnen gebouw gebeurt waar wij vanuit onze kuip op uitkijken.

Visafslag Sant Carles de la Rapita.
Fotograferen van de aangevoerde vis wordt niet op prijs gesteld.

Bij een biertje in het clubhuis van de haven vertelt een Engelse zeiler – by the way, het zijn vrijwel allemaal Engelsen hier – dat het de plaatselijke visafslag betreft. Zeker de moeite waard om een kijkje te gaan nemen, voegt hij er nog aan toe, want je kunt het hele proces van aanvoer tot veilen en afvoer gadeslaan. Oh ja, er is ook nog een bar, maar daar verkopen ze geen vis.

Ondermaatse vis

In IJmuiden ben ik weleens op de visafslag geweest. Ik kan me nog herinneren dat ik daar half in de nacht werd verwacht, omdat afslaan van vis nu eenmaal in alle vroegte gebeurt. Zo niet in Sant Carles. Daar meren de schepen pas tegen het einde van de middag af. Maar dan is het ook gelijk een drukte van belang op de kade.

Krabbetjes, bakken vol
Krabbetjes, bakken vol worden er aangevoerd.

Als ik een beetje rondscharrel tussen de vissers die hun vangst lossen en de vis op de lopende band zetten, valt me op dat er nauwelijks grote exemplaren in de plastic kisten liggen. Nu ben ik geen kenner, maar het begrip ‘ondermaatse vis’ komt wel in me op.

Fotograferen verboden

Zodra ik wat foto’s van de aangevoerde vis wil maken, wordt me snel te verstaan gegeven dat bezoekers zich op gepaste afstand moeten ophouden. Een paar forse tikken op mijn arm, een gebaar. “Achter het hek”, klinkt het in het Catalaans. Ineens valt me op dat zelfs op een van de boten een fors plakkaat is bevestigd dat duidelijk maakt dat fotograferen verboden is.

Kijken mag, maar liever niet te dicht bij komen.
Kijken mag, maar liever niet te dichtbij komen.

Weer terug aan boord tik ik ‘visstand Middellandse Zee’ in op Google en er verschijnen talrijke krantenberichten bij de zoekresultaten waarin de zorgelijke toestand van het mariene milieu aan bod komt. Zo schreef de NRC in 2014:

“De Middellandse Zee is sterk overbevist en sinds 1990 is daarin geen enkele verbetering opgetreden. Het Europese visserijbeleid heeft er gefaald. Dat concludeerden Griekse visserijbiologen vorige week in het wetenschappelijke tijdschrift Current Biology.

De vissoort heek, die in mediterrane landen veel gegeten wordt, is er het slechtst aan toe. Sinds 1996 wordt er van de vis 8 tot 11 keer zoveel gevangen als op de lange termijn houdbaar is. Sinds 2010 blijken alle negen onderzochte vissoorten overbevist; gemiddeld wordt er 3 tot 5 keer te veel gevangen. De minst ongunstige cijfers zijn voor sardine.”

Toch vinden de biologen, aldus de krant, niet dat de visserij moet stoppen. Uit hun simulaties blijkt dat de visstand verbetert als er minder, en oudere vis gevangen wordt. Daarom adviseren ze consumenten geen vis te kopen die eruit ziet alsof ‘ie nog flink kan groeien. Nu begrijp ik waarom niet op prijs werd gesteld dat ik op de visafslag liep te fotograferen. Ook snap ik waarom veel kisten met vis waren afgedekt met een doek of zeil.

Visafslag Sant Carles de la Rapita
‘Koop geen vis die er uitziet alsof ‘ie nog flink kan groeien’, adviseren biologen.

Enkele dagen later kijk ik met andere ogen naar de vis die wordt aangeboden op de plaatselijke vismarkt. Inderdaad, geen grote exemplaren. Behalve de tonijn, die mag er wezen. Dus laten we daar maar een stevige plak van afsnijden.


Ankie en Cees

Ankie en Cees.
Ankie en Cees van Dijk.

Onderweg naar bekende en onbekende bestemmingen. Ankie en Cees van Dijk reizen, ontdekken en bloggen.

Lees meer…


Advertentie

NOMAS nieuwsflits

Blijf op de hoogte van onze belevenissen en ontvang gratis tips over onze trips.


Advertentie



Meer berichten

  • Uitstapje naar bruisend Altea

    Uitzicht vanaf de oude stad van Altea.

    Onze reisplannen waren anders, maar we aarzelen nooit om onze route bij te stellen als dat nodig is. Zo komen we opnieuw terecht in Altea. Daar vinden we na afloop van de weekmarkt een plaatsje op een van de gratis camperplekken op korte afstand van de boulevard en het oude centrum. Tijdens ons verblijf op…

    Lees meer…


  • Bochtige route door de bergen

    Moraira

    Even lijkt het weer ons minder goed gezind, maar in de zon en uit de wind is het aan de kust prima uit te houden. Dat merken we als we in Moraira arriveren. Vandaar maken we een tussenstop in Albir en staan we een paar dagen in Pego. Via een prachtige bergroute belanden we in…

    Lees meer…


  • Varen onder de grond in Vall d’Uixo

    Coves de Sant Josep.

    Als je tientallen jaren je vrije tijd op boten hebt doorgebracht, blijft het water trekken. Nog niet eerder maakten we een vaartocht in de ingewanden van de aarde zoals in de grotten van La Vall d’Uixo. Ook zetten we twaalfduizend stappen om een kasteel in Onda te bezoeken, maken we een tussenstop in Les Coves…

    Lees meer…


  • Terug in de tijd in Besalú

    Besalu, Spanje

    Vaak hebben we gelezen over de verborgen parels in Catalonië. Nu het toeristenseizoen nog niet is losgebarsten besluiten we op zoek te gaan naar die historische schatten. Zo belanden we in Besalú, een eeuwenoud stadje aan de rand van La Garrocha, een vulkaanlandschap vol kraters, kegels en oude lavastromen. Besalú is een schilderachtige stadje in…

    Lees meer…


advertentie


Eén reactie op “Zit er nog leven in de Middellandse Zee?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.