NOMAS in Lauwersoog

Avontuurlijke terugtocht naar Dokkum

”Pas maar op, in Dokkum vermoorden ze mensen”, waarschuwde een bevriende zeilkennis. Toch nemen we het risico en meren we wederom af in de sfeervolle Friese stad. Daar ging wel heel wat aan vooraf.

Terug naar het begin van ons zoute avontuur. Na een paar dagen in Dokkum met regen en veel wind te hebben getrotseerd, trekken we de stoute schoenen en de zeilkleding aan voor onze reis naar Brünsbuttel of Cuxhaven. Om 09.00 uur liggen we voor de eerste brug en om 12.00 uur varen we vanuit Lauwersoog over het Wad naar openzee.

Zware zeegang in het Westgat

Aanvankelijk verloopt de tocht rustig. Er waait een licht windje, onvoldoende om te zeilen, en de zee is kalm. Wel zien we bij het Westgat flinke brekers op de banken rollen. Aan de horizon ontwaren we witte zeiltjes. Als de zeegang snel ruiger wordt, zeggen we tegen elkaar dat we er even doorheen moeten. Verderop wordt het rustig, houden we onszelf voor.

Westgat
Blik op de plotter.

Dat blijkt behoorlijk tegen te vallen. Twee vissersschepen die ons oplopen duiken de steeds steiler wordende golven in. Soms heeft de NOMAS meer weg van een duikboot dan van een zeilboot. Dat ’nog even dan wordt het vast rustiger’ blijkt toch langer te duren dan we hadden verwacht, en gehoopt.

Rake klappen en flinke zwiepers

Voor ons zien we dat op de boot van onze zeilvrienden het voorzeil wordt uitgerold. Zou het daar al rustiger zijn, vragen we ons af. Dan valt ineens op dat ze de koers drastisch hebben verlegd en onze kant op varen. Ook zij maken flinke zwiepers en de boot maakt rake klappen.

Ankie in Lauwersoog nadat we hebben besloten terug te gaan naar Dokkum.
Ankie in Lauwersoog.

Boven het geweld van de brekers horen we dat een boot de Kustwacht oproept. De stem van de schipper klinkt ons bekend in de oren. Hij meldt dat de motor is uitgevallen en niet meer aan de praat is te krijgen. Onder zeil probeert de schipper vrij te blijven van de banken, maar doordat er nauwelijks wind staat, is dat een hopeloze klus.

Hulp is onderweg

Gelukkig meldt de Kustwacht even later dat er hulp onderweg is. Even later zien we inderdaad een kleine boot met hoge snelheid naderen. Uit het marifoonverkeer maken we op dat de bemanning gaat proberen een sleeplijn over te brengen om zo de boot van onze vrienden terug te brengen naar Lauwersoog.

Vissersschepen in Lauwersoog.
Vissersschepen in Lauwersoog.

Ook wij wenden de steven en zetten tegen de stroom in koers naar de haven. Na enige tijd wordt de zee rustiger, maar door de stevige ebstroom maken we nauwelijks voortgang. Met een snelheid over de grond van nog geen drie knopen komen we uiteindelijk weer in de buitenhaven van Lauwersoog. Ook onze vrienden liggen daar veilig afgemeerd.

Ondiepte in Lauwersoog

Met moeite vinden we een plekje. In een box vastknopen lukt niet, want nog maar net is de kop van de NOMAS ter hoogte van de zijsteiger of de dieptemeter loopt fors terug. Aan een langssteiger is nog een plekje waar wel voldoende water staat. Daar kunnen we rustig bijkomen en gaan horen wat er loos is op de boot van onze vrienden.

Naar de Oostzee zeilen zit er voorlopig niet in, blijkt al snel, want een monteur stelt de volgende dag vast dat er vuil in de dieseltanks zit. Dat is door een professioneel bedrijf op te lossen, maar het kan zeker twee weken duren voordat ze die klus kunnen klaren.

In de regen op weg naar Dokkum.
In de regen op weg naar Dokkum.

Terug naar Dokkum

Ook wij stellen onze plannen bij. Na die wilde tocht door het onstuimige Westgat beseffen we dat zeilen naar de Oostzee op zijn minst te hoog gegrepen is. Na een jaar waarin ernstige medische problemen ons aan huis gekluisterd hielden, kunnen we beter onze ambities bijstellen, vinden we. Fysiek blijkt een lange tocht over zee nog te zwaar.

Dus schutten we weer naar binnen en zetten we, ondanks de waarschuwingen waarnaar we aan het begin van dit bericht verwezen opnieuw de koers naar Dokkum. Ook voor ons zit de Oostzee er dit seizoen niet in. In de Friese stad, waar we alleen maar vriendelijke mensen ontmoeten, nemen we ons voor vanaf nu alleen maar te gaan waar de wind ons brengt.


Ankie en Cees

Ankie en Cees van Dijk
Ankie en Cees van Dijk.

Onderweg naar bekende en onbekende bestemmingen. Ankie en Cees van Dijk reizen, ontdekken en bloggen.

Lees meer…


Advertentie

NOMAS nieuwsflits

Blijf op de hoogte van onze belevenissen en ontvang gratis tips over onze trips.


Advertentie



Meer berichten

  • Van Rocroi naar Thorn

    Thorn

    In het historische Rocroi maken we een wandeling rond de oude vestingwerken. Daarna rijden we door naar het Limburgse Ittervoort en bezoeken we Thorn, het witte dorpje. Daarmee sluiten we onze tweede camperreis van 2023 af. Tijd om nieuwe plannen te maken. Als we Troyes achter ons laten vragen we ons af of we deze…

    Lees meer…


  • In Troyes raken we niet uitgekeken

    Troyes

    Dat is echt een stad die je niet links moet laten liggen als je in de buurt bent, was ons gezegd. Daarom besluiten tijdens het laatste deel van onze zomerreis een tussenstop te maken in het Noord-Franse Troyes. Dat blijkt in alle opzichten een prima keuze. Deze stad is een bezoek meer dan waard. Ook…

    Lees meer…


  • Langzaam langs de Loire

    Kasteel in Saumur

    Langs de Loire kun je prachtig fietsen, luidde het advies van onze vrienden. En vergeet vooral die mooie wijnen niet, voegden ze daaraan toe. Na enig wikken en wegen besluiten we niet via Bretagne en Normandië terug naar Nederland, maar de befaamde Franse rivier te volgen. Dat blijkt in alle opzichten een uitstekende keuze. Na…

    Lees meer…


  • Fietsend over Ile de Ré

    Ile de Ré

    Hoewel het tweede deel van onze tocht door de Pyreneeën door een ruig maar indrukwekkend landschap voert, zijn we blij weer door het wijdse vlakke land van zuidwesten van Frankrijk rijden. Aan de westkust waaien we lekker uit, in La Rochelle halen we herinneringen op. Ile de Ré nodigt uit tot een uitgebreide fietstocht en…

    Lees meer…


advertentie


Eén reactie op “Avontuurlijke terugtocht naar Dokkum”

  1. Jannie De Jong avatar
    Jannie De Jong

    Hallo samen…
    Ik zit op het trapje van onze ‘salon’….
    Lees jullie verhaal…
    Over ‘het zat straks wel rustiger worden’…
    Over ‘heftige duikelingen’….
    Ja, kortom, over jullie belevenissen en emoties en conclusie…

    Mijn hart bonkt in m’n keel…

    Zomaar ineens komen de tranen….
    Zomaar zie ik mezelf in jullie verhaal…

    Zomaar… Ben ik maar weer zo overtuigd van het feit dat ik hier ECHT niet voor in de wieg gelegd ben…

    Zomaar ben ik zo trots op onszelf dat we deze keuze gemaakt hebben…

    Samen genieten is dubbel genieten…

    Dat wens ik jullie toe en zie het ook gebeuren…

    Cees en Ankie…trots op jullie.

    Liefs,
    Jannie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.